การวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์แรงเสียดทานของบรรจุภัณฑ์และปัญหาการป้องกันการเกาะติดในการเคลือบแบบไร้ตัวทำละลาย

ตัวอย่างเช่น ฟิล์มโพลีเอทิลีนอัดรีดสามชั้นทั่วไปประกอบด้วยชั้นโคโรนา ชั้นกลางที่มีฟังก์ชันการทำงาน และชั้นปิดผนึกความร้อนด้านล่าง โดยปกติแล้ว จะมีการเติมสารเติมแต่งสำหรับเปิดและปรับผิวเรียบลงในชั้นปิดผนึกความร้อน สารปรับผิวเรียบจะถูกส่งผ่านระหว่าง 3 ชั้น ส่วนสารเติมแต่งสำหรับเปิดผิวจะไม่ถูกเติมลงไป

เนื่องจากวัสดุที่ใช้ในการปิดผนึกด้วยความร้อนนั้น จำเป็นต้องมีสารเติมแต่งที่ช่วยให้เปิดและเรียบเนียนเมื่อผลิตวัสดุผสมสำหรับบรรจุภัณฑ์แบบยืดหยุ่น โดยพื้นฐานแล้ววัสดุทั้งสองชนิดนี้แตกต่างกัน แต่ผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์ส่วนใหญ่เข้าใจผิดคิดว่ามันเหมือนกัน

สารเติมแต่งที่ใช้กันทั่วไปในการเปิดบรรจุภัณฑ์คือ ซิลิคอนไดออกไซด์ ซึ่งเป็นสารอนินทรีย์ที่สามารถเพิ่มความต้านทานต่อความหนืดของฟิล์มได้ ลูกค้าบางรายพบว่าชั้นฟิล์มสองชั้นของซองดูขุ่นมัวระหว่างกัน เหมือนกับแก้วสองใบที่ซ้อนกัน คุณจะสังเกตได้ว่ามันเปิดและเช็ดได้เรียบ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วบรรจุภัณฑ์ที่ไม่มีสารเติมแต่งในการเปิดมักจะขาดคุณสมบัตินี้ และแม้แต่ผู้ผลิตฟิล์มบางรายก็ไม่ได้ใช้สารนี้ด้วยซ้ำ

สารเพิ่มความเรียบทั่วไปคือ อีรูซิก แอซิด อะไมด์ ซึ่งเป็นผงสีขาวที่มักเกาะติดกับลูกกลิ้งเคลือบและลูกกลิ้งนำทางในกระบวนการเคลือบด้วยตัวทำละลาย หากเติมสารเพิ่มความเรียบมากเกินไปในกระบวนการเคลือบแบบไม่ใช้ตัวทำละลาย บางส่วนจะกระจายไปยังชั้นโคโรนาเมื่ออุณหภูมิการอบเพิ่มขึ้น ส่งผลให้ความแข็งแรงในการลอกลดลง ฟิล์ม PE ใสที่เคลือบไว้เดิมจะลอกออกมาเป็นสีขาว สามารถเช็ดออกได้ด้วยกระดาษทิชชู มีวิธีการวิเคราะห์และทดสอบว่าความแข็งแรงในการลอกที่ลดลงนั้นเกิดจากสารเพิ่มความเรียบที่มากเกินไปหรือไม่ โดยการนำฟิล์มเคลือบที่มีความแข็งแรงต่ำไปอบในเตาอบที่อุณหภูมิ 80℃ เป็นเวลาห้านาที แล้วทดสอบความแข็งแรง หากความแข็งแรงเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ สรุปได้ว่าการลดลงของความแข็งแรงในการลอกนั้นเกิดจากสารเพิ่มความเรียบมากเกินไป

เมื่อเปรียบเทียบกับการม้วนฟิล์มเคลือบด้วยตัวทำละลาย วิธีการเคลือบแบบไร้ตัวทำละลายนั้นง่ายกว่ามากในการถ่ายโอนและกระจายสารเติมแต่ง วิธีการทั่วไปในการตรวจสอบการม้วนฟิล์มเคลือบแบบไร้ตัวทำละลายคือการตรวจสอบว่าฟิล์มมีความแน่นและเรียบร้อยเพียงพอที่จะช่วยให้กาวแบบไร้ตัวทำละลายไหลได้อย่างราบรื่น ยิ่งแรงกดของลูกกลิ้งฟิล์มสูงเท่าไร โอกาสที่สารเติมแต่งจะเคลื่อนตัวไปยังชั้นเคลือบหรือแม้แต่ชั้นพิมพ์ก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเราจึงยังคงสับสนเกี่ยวกับปัญหานี้ สิ่งที่เราทำได้คือลดอุณหภูมิการอบแห้ง ลดน้ำหนักการเคลือบ ทำให้ฟิล์มหลวมขึ้น และเติมสารเติมแต่งที่เรียบเนียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หากไม่มีการควบคุมที่ดีในขั้นตอนข้างต้น กาวจะแข็งตัวได้ยากและกักเก็บน้ำได้ดี สารเติมแต่งที่มากเกินไปไม่เพียงแต่จะส่งผลต่อความแข็งแรงในการลอกของถุงพลาสติกเท่านั้น แต่ยังส่งผลต่อประสิทธิภาพการปิดผนึกด้วยความร้อนอีกด้วย